Peygamber Efendimiz her zaman sade ve mütevazi bir hayat yaşamıştır. Elde ettiği geliri ihtiyaç sahiplerine dağıtmıştır. Bazen birkaç gün yemek yemediği, gün boyu aç kaldığı, evinde iki ay boyunca yemek pişmediği olmuştur. Buğday ekmeğini nadir yemiş, arpa ekmeğini bile iki gün peş peşe yediği az olmuştur.

Yemek adabı, yemeğin sünnetleri olarak da bilinir. En esaslı olanları, sağ elle yemek, önünden yemek, yemek hakkında çirkin konuşmamak, besmele ile başlayıp Allah'a hamd ile bitirmek, paylaşmak, tıka basa yememek, tokken yememek gibi hususlar Hz. Peygamber'in yaşantısından bize ulaşan yemek adabıdır.

Günlük öğün takibi zamanımızdaki hassasiyetle tabii ki o gün yapılmıyordu. Açlık derecesine, vaktin imkanına ve yemeğin çeşidine göre bir yeme düzeni söz konusudur. Aylara göre bir düzenden de söz etmek ne derece imkan dahilindedir? Ramazan ayı ve oruç ibadeti, ayrıca hafta ve aylara dağılmış nafile oruç ibadeti Peygamber Efendimiz'in yeme alışkanlığı için bir ölçü olabilir.

Hz. Peygamber'in bir tatil alışkanlığı, boşa zaman geçirme ve buna benzer aktivitesiz bir dinlenme şeklinde düşünülemez. Gece, teheccütle beraber uyku, gündüz öğlen namazından sonra kaylulu denilen hafif bir uyku, eşleriyle sabah namazından ve ikindi namazından sonra sohbetler, akşam sohbetleri, gece kabir ziyaretleri, davetlere icabet... Kısaca hem Rabbinin hem kendinin ve diğer insanların haklarına riayeti devam ettiren bir hayat... Dinlenmeyi bir işi bitirip yeni bir işe başlamak olarak nitelendiren bir medeniyetin Efendisi olması, Hz. Peygamber'in dinlenme anlayışını da ortaya koymaktadır.

Kaynak : Nimet Yılmaz - http://www.sonpeygamber.info